Magialat.pl

Bajka o Ciepłym i Puchatym
"W pewnym mieście, wszyscy byli zdrowi i szczęśliwi. Każdy z jego mieszkańców, kiedy się urodził, dostawał woreczek z Ciepłym i Puchatym, które miało to do siebie, że im więcej rozdawało się go, tym więcej go przybywało.
Dlatego wszyscy swobodnie obdarowywali się nawzajem Ciepłym i Puchatym wiedząc, że nigdy go nie zabraknie.
Matki dawały go Ciepłe i Puchate dzieciom, kiedy wracały do domu. Mężowie i żony wręczali je sobie na powitanie, po powrocie z pracy, przed snem.
Nauczyciele rozdawali w szkole, sąsiedzi na ulicy i w sklepie, znajomi przy każdym spotkaniu. Nawet groźny szef w pracy nierzadko sięgał do swojego woreczka z Ciepłym i Puchatym.
Jak już mówiłem, nikt tam nie chorował i nie umierał, a szczęście i radość mieszkały we wszystkich rodzinach.
Pewnego dnia do miasta sprowadziła się zła czarownica, która żyła ze sprzedawania ludziom leków i zaklęć przeciw różnym chorobom i nieszczęściom. Szybko zrozumiała, że nic tu nie zarobi, więc postanowiła działać.
Poszła do jednej młodej kobiety i w najgłębszej tajemnicy powiedziała jej, żeby nie szafowała zbytnio swoim Ciepłym i Puchatym, bo się skończy, i żeby uprzedziła o tym swoich bliskich.
Kobieta schowała swój woreczek głęboko na dno szafy i do tego samego namówiła męża i dzieci. Stopniowo wiadomość rozeszła się po całym mieście, ludzie poukrywali Ciepłe i Puchate, gdzie kto mógł.
Wkrótce zaczęły się tam szerzyć choroby i nieszczęścia, coraz więcej ludzi zaczęło umierać.
Czarownica z początku cieszyła się bardzo: drzwi jej domu na dalekim przedmieściu nie zamykały się. Lecz wkrótce wyszło na jaw, że jej specyfiki nie pomagają i ludzie przychodzili coraz rzadziej.
Zaczęła wiec sprzedawać Zimne i Kolczaste, co trochę pomagało, bo przecież był to -wprawdzie nie najlepszy- ale zawsze jakiś kontakt. Ludzie już nie umierali tak szybko, jednak ich życie toczyło się wśród chorób i nieszczęść.
I byłoby tak może do dziś, gdyby do miasta nie przyjechała pewna kobieta, która nie znała argumentów czarownicy. Zgodnie ze swoimi zwyczajami zaczęła całymi garściami obdzielać Ciepłym i Puchatym dzieci i sąsiadów.
Z początku ludzie dziwili się i nawet nie chcieli brać -bali się, że będą musieli oddawać. Ale kto by tam upilnował dzieci! Brały, cieszyły sie i kiedyś jedno z drugim powyciągały ze schowków swoje woreczki i znów jak dawniej zaczęły rozdawać.
Jeszcze nie wiemy, czym skończy sie ta bajka. Jak będzie dalej, zależy od Ciebie.

bardzo-pouczajaca bajka

opowiadałam ja jednemu przyjacielowi , pytam podoba ci sie,
- mówi tak bardzo - ale co to jest ciepłe i puchate?

ja mysle ,ze Cieple i Puchate.....to Milosc I Szacunek......

tak miłość szacunek, życzliwość dobro, ciepło jakie możesz dać drugiemu człowiekowi.....
tak ale wtedy zrozumiałam jak bardzo mam wszystkim tego brakuje właśnie w takim zwykłym codziennym dniu, ha jak miło było Go tego uczyć.......

a czy jestes dobra nauczycielka

on umiał tylko zapomniał, że umiał hahaha

tak jest ludzie zapominaja wiele rzeczy ktore sa bardzo wazne.....dobrze jezeli ktos przypomni o ich istnieniu

często zamykamy sie w twardych pancerzach i udajemy przed światem, że jest nam dobrze ale nieraz wystarczy słowo czuły gest i pancerz opada i dopiero wtedy czujemy że żyjemy naprawdę

zgadzam sie z Toba

chciała bym aby wszystko było miłe i piękne ale tak nie jest i nieraz wolę płakać i czuć niż nie przeżywać wcale

to ,ze placzemy jest normalna reakcja na wiele sytuacjii.....placzemy z rozpaczy ....ale tez z radosci wiec jest to cps calkiem normalne....a z pewnoscia lepsze od obojetnosci

nawet jeśli boli to lepsze

tak jest ....lepsze